Oxalis – poszukiwany i niechciany

   Szczawiki to nie tylko mnogość gatunków, ale też wiele odmian uprawnych będących dziełem hodowców. Przykładem tego jest Oxalis triangularis ssp. papilionaceae "Birgit". Przynależy do opisywanego na poprzedniej stronie podgatunku, co widoczne jest w kształcie liści i kwiatów. Podobny też w pokroju, choć niższy i dorasta do 20 cm wysokości. Pędy silniejsze, pozostają wyprostowane, nie pokładają się. Kwiaty na rabatach i w pojemnikach na zewnątrz w kolorze bladoróżowym, w uprawie domowej są prawie białe. Cechą szczególną odmiany jest soczyście zielony kolor liści, o czerwonawym zabarwieniu spodu młodych blaszek. Ciekawy i ładny szczawik nie tylko dla kolekcjonerów, a przy tym niewymagający i łatwy w uprawie. Podobnie też jak wiele gatunków szczawików nie wymaga okresu spoczynku i przechowywania w określonych temperaturach przed powtórnym posadzeniem. Bulwy wykopane jesienią, można dać od razu do pojemników, aby już po 4 tygodniach na nowo cieszyć się widokiem liści szczawika. Kwiaty pojawiają się nieco później. Oxalis triangularis ssp. papilionaceae "Birgit" w moim ogrodzie...

   I kolejny kultywar Oxalis triangularis ssp. papilionaceae "Aga", wyhodowany w polskiej firmie ogrodniczej Vitroflora mieszczącej się w Dobrczy, w Bydgoskiem. Liście większe niż podgatunku, fioletowo-czerwone z różowym nieregularnym rysunkiem centrum. Na starszych dodatkowo pojawia się kolor zielonkawy, który nadaje im oryginalnego metalicznego wyglądu. Kwiaty białe, na zielonych pędach, górują nad kopułą liści. W moim ogrodzie...