11 Podwójne Późne (Double Late)

   Tulipany podwójne późne wywodzą się bezpośrednio od odmian o pełnych kwiatach znanych w wieku XVII. Nie rozróżniano ich wtedy na stricte wczesne czy późne, a i też nie było ich tak wiele. Przetrwały ryciny "Koning der Blauwen" i "Mariage de ma fille", które można zobaczyć w Antiquariaat Jan Meemelink. Obydwa prezentują się przepięknie w dużych, wielopłatkowych kształtach kwiatów. Dzisiaj już wiemy, że tylko pierwszy z nich jest tulipanem zdrowym. Płatki drugiego, klasyfikowanego wówczas jako Rosen, pokrywają czerwone smugi, które świadczą o zakażeniu wirusem pstrości. W czasach Tulipomanii wiedza ta nie była znana, a za tulipany o podobnym wyglądzie płacono fortuny. Tak też było w przypadku "Mariage de ma fille", którego jedna cebula stanowiła za cały posag pewnej panny. Jej ojciec sprzedał młyn aby wejść w jego posiadanie, którego potem nazwał stosownie do własnego zamysłu – "Ożeń się z moją córką". Oczywiście, takie tulipany nie mogły przetrwać, wirus pstrości jest bezlitosny i niszczy piękno, które sam tworzy. Paradoksalnie, przetrwały za to odmiany mniej wartościowe. Holendrzy przyjmują, że pierwszym tulipanem podwójnym późnym mógł być "Gele Rose" (Żółta róża), o żółtych kwiatach i wielu płatkach, uprawiany w latach 1700-1750. Kwitł później i ta cecha z czasem przerodziła się w kryterium klasyfikacji, które zostało ugruntowane w wieku XIX wraz z pojawieniem się nowych późno kwitnących odmian. Wtedy też zaczęto je nazywać Peony Tulips (Tulipany peoniowe/piwoniowe) ze względu na podobieństwo do piwonii. W nomenklaturze jako Double Late odnotowywane są od 1912 roku. Kwiaty tej grupy są pełne, często kuliste w pąkach i bardzo duże, średnicy ponad 10 cm. Wymagają jak żadne inne słońca, tylko w jego promieniach potrafią prawdziwie prezentować wspaniałość otwartych kwiatów. Poza wystawą południową, w ogrodzie należy im zapewnić również stanowisko zaciszne. Duże kwiaty są mało odporne na wiatr i deszcz. Idealne za to nadają się do pojemników i na taras. W optymalnych warunkach kwitną bardzo długo, pewnie i trwale, jeszcze nawet z początkiem czerwca. Wysokość 40-60 cm. Wiele z nich to tulipany pachnące: "Monsela", "Alegretto", "Creme Upstar" i "Angelique". Ten ostatni z wymienionych, przez wielu uważany jest za najwspanialej pachnącego tulipana świata.

   Grupa 9, tulipany podwójne późne w moim ogrodzie i "Aquilla" wyhodowany w 2006 roku przez firmę Vertuco BV. Wywodzi się z krzyżowania pomiędzy tulipanami "Amethyst" (Parrot, 1975) i "Monte Carlo" (Double Early, 1955). Jest tulipanem wielokwiatowym, na jednym pędzie potrafi wytworzyć od 3 do 5 kwiatów. Dorasta do 45 cm. Słomiano-żółty z delikatną czerwoną linią obrzeża owalnych i dużych płatków. Ciepły tulipan na ciepłe majowe dni...



   Tulipan "Finola" z 1999 roku to również produkt Vetuco BV. Rodzice, "Casablanca" i "Wirosa", pojawią się w dalszej części historii. Zdecydowanie mogą być dumni ze swojej pociechy, bo to i ładny tulipan w łagodnej tonacji. Kwiaty pąkach białe z lekką domieszką różu i delikatnymi smugami zieleni. Starsze, z różowymi rozległymi wybarwieniami płatków, które są bardziej intensywne przy słonecznych dniach maja. Wzrost do 50 cm. Przypomina flamingi...



   Tulipan "Carnival de Nice" został zaprezentowany w 1953 roku, przez szkółkę Tubergen. Jest sportem tulipana "Nizza", po którym odziedziczył miano look-alike Rembrandt. To ze względu na szkarłatne pierzaste płomienie rysujące się na białych płatkach. W czasach Tulipomanii byłby klasycznym Rosen. Poza karnawałowym, typowym zapewne dla Nicei zestawieniem kolorów, wyróżnia się perfekcyjnym kulistym kształtem. W słoneczne dni, kwiaty delikatnie się otwierają i można wtedy dostrzec wnętrze z żółtą gardzielą. Bywa też wtedy intensywnie oblatywany przez pszczoły i motyle za sprawą słodkiego zapachu oraz kolibry, tam gdzie występują. Wysoki jak na tę grupę, dorasta do 50 cm. Nagrodzony Award of Garden Merit w 1993 roku, jak najbardziej zasłużenie...